Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

Çorak toprakların adamına
dikensiz gül oldu kadın…
O'nun yoksulluğunu giyindi
O'nun yetimliğine sarıldı
O'nun ellerinin çatlağına tutundu
Kendi yoksulluğunu

heybetinin huzurunda dik durmuyor kimseler
göz süzüp bakışırken akılları başka yerde.
yüzlerinin maskesinde saklanıyor hasetler
baş eymiş görünürken gerçekleri gören gözde

yüzlerin ayakları dizilmiş tezgahına
zengin fakir demeden durumları aynı bekleyişte
çekiç örse inerken yeni yüzler terletiyor alnını
eskiye nur yağdırmakta elleri
adını konuşturuyor tükenecek geçmişine
geleceğine gittikçe selamsızlaşıyor...

demişler;aynan kendindir,
ne yaparsan kendine.
ettiğin seni bulur,
tıpkı aynısından.

aynı işi
aynı iki işçi
aynı vakitte yapıyor
birinin sırtı duvara yaslı
diğerinin kapıya asılı olduğundan
aynı sonuca çıkılmıyor

Yağmurun damlası ela bakışın
Akşamdan dökülür yapraklarıma
Hazanı bahara katıp da gelsen
Gelsen de vuslatı yazsan alnıma

Gülüşün bağrımın gonca gülüdür

**
Ağlama;
___gidene dur denilmez
Ağlama;
____en çok üzülen o olacak
Ağlama;

İkimiz de aynıyız
Sen anlatamadın
Ben inandıramadım
Geçmişe bakıp bakıp
BUGÜNLERE yanacağız

hüznün kucağında saklanan
anı fotoğrafları,
daha rengini soldurmamış
bakışlarıma umut arıyorken,
ellerin ellerime uzanmıyordu.

Duvar arkasında yoksulluk,
ışıklarda para,
hükmünü sürüyor adaletsizliğin
Gecelere düşmüş kadınlar;
elinde limon, elinde süpürge,