Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

güneşi çağıran dileklerdik
elbet bir gün açar, dedik
ne gözde açtı bahar…
ne gönülde ısındı ellerimiz...
nukte oldun içimde
yutulmayan cam gibi.

yıl bin dokuz yüz on beş Martın on sekizinde
düşmanın feri söndü Osmanlı denizinde

alamayız deyip de geriye dönmediler
İstanbul hevesiyle karadan yüklendiler

yüreğinle bak ona
emeğine saygı duy
talan etme seyrini
başka Zonguldak yok!

kapıl da gör aşkına

silinmiş izlere yazıldı çocukluğum
gençliğimse yasaklara çalındı
geriye bir tek
kimsenin sahip çıkmadığı
yaşlılığım kaldı

kıyacaklar bana
başım göğe ermişken
kıyacaklar bana
dalım yaprağım yeşilken
kıyacaklar bana
gölgemde canlar serinlerken

gözlerim; karanın ışığı...
kirim; ışığın aşığı.
o aşk ki, adımı Zonguldak yapar
dışı seni,içi beni yakar...

19 Eylül 2013

Yüreğe ilham geldi
Eller secdeye değdi.
Nedamet aşka geldi,
Gönül semaya değdi.

Şükürler dile geldi,

sanmak,geçmişin içinden körce
geleceğe karanlık bakmak.
sanmak,acıttığını yok sayarak
taş atan ellere ekmek atmak.
sanmak,avuntuyu geçer akçe yapıp
ömür sayfasından bir bir koparılmak.

Sen yoksun.!
Boşluğa çakılı gözlerim
Duygularım düğüm düğüm
Bütün renkler anlamsız
Yaşamaksa kararsız

Yastık sana dost
Sen yastığa dost
Kendi yastığına yaslanır...
Yorgunluğunu bir ona anlatırsın.
Üşüdüm demez...
Hüküm vermez...