Gülay Özdemir Şiirleri - Şair Gülay Özdemir

...Ve
Zaman usulca fısıldadı kulağıma
İnsanın gölgesinde zamanın akımı çığlık,çığlığa geçiyor.
Peki.öyleyse

Yoksa zaman mıdır?
Ağır aksak yürüyen
İnsan mı?
Zaman dediğin,
Takvim yapraklarından ibaret,
İnsan dediğin etten kemikten,

Bırak beni,
Doya doya ağlayayım
Kirpiklerimdeki biriken zehirler aksın.

Yüreğimin içine sığmaz bir burukluk var.
Bende sana verecek daha ne can kaldı ne de derman.
Bıraktığın dayanılmaz acı yüreğimi durmadan yakar...

Ne çok beklerler degil mi?
Perdeyi aralayıp...
Bir gelen olsun diye...
Gözleri kapıda,
Bir garip hasret sarar yüreklerini.

Değişmek güzeldir fakat
Her insan bunu kaldıramaz.
Şöyle ki Zorla güzellik olmaz derler.

Fani dünyanın tozlu yollarında
kırık ayak izleri taşıyor gökyüzüne
çığlıklarını çocukların.
Bir damla suya, bir lokma ekmeğe hasret