Gözlerimde Kin Şiiri - Ozan Karakuş

Hikâyelerim seninle dolu, gözlerimde kin,

Bugün sorsalar adını, derim: “Kimdi o, kim?
”
Sayende karanlığı çizdi titreyen ellerim,

Bir zerresini göremedim gerçek sevginin."

Biten kitap unutulmadan yeniden okunmaz,

Ay bile gökyüzünde iki kez tutulmaz.

Gidenin boşluğunu gelen kolay doldurmaz,

Kana bulandı nehir; artık bu su durulmaz.

Küllerimde aradım içimde kalan izi,

Her vedan biraz daha eksiltti ikimizi.

Sana çıkan yolların silindi tüm denizi,

Şimdi sessizlik anlatır yarım kalan bizi.

Geceyle sırdaş oldum, yıldızlar şahidim,

Kalbimde açtığın iz en derin yenilgim.

Affetmek kolay derler, inan ki mümkün değildir,

Çünkü bazı yaraların ilacı sessiz değildir.

Ne adını anarım ne de dönmeni beklerim,

Yıkılan hayallerden kendime bir yol örerim.

Bir gün olur da dönersen, gözlerine bakar derim:

“Sevmeyi senden değil, sensizken öğrendim.”