Görünmeyen Yük Şiiri - Yücel Özkü

GÖRÜNMEYEN YÜK
Kimse muradınca yürümüyor ömrü;
Her gönülde saklı bir sızı var.
Gülüşler, perde olur;
İçte dinmeyen bir yankı var.

Kuşlara imrenme gök yüzünde;
Kanat da yorulur, rüzgâr sınar.
Her can, görünmeyen yüküyle
Kendi göğünde yol arar.

İnsan dediğin biraz sabır, biraz kül;
Biraz hasret, biraz bahar bekler.
Yaşamak, her gün doğrulup
Kırılan yerinden ışık ekmektir.

Ne gördüğün kadar kolay bu dünya,
Ne anlatıldığı gibi keder.
Herkes kendi yükünü omuzlayarak,
Ömrünü yüküyle tamamlar.

YÜCEL ÖZKÜ
10 Temmuz 2026 / 01.42