Gönüller Sarayı Şiiri - Kasım Kobakçı

Uzak masal ilinde, ona sultan dediler,
Başında inciden taç, gökten inen nur oldu.
Dertlerin dermanına, şifa ve can dediler,
Gönüller sarayında, solmayan bir gül oldu.
*
Uçan halı üstünde, nice dağları aşar,
Onun geçtiği yerde, coşkun nehirler taşar,
Sırrına eren kişi, böyle ebedi yaşar,
Kibir dağını yıkan, sevdalı bir kul oldu.
*
Asası dokununca, zehirler bala döner,
Üç dilek pınarında, gökteki yıldız söner,
Akıllı deliler de, onun peşinden iner,
Rüzgarla fısıldaşan, aşılmayan yol oldu.