Gönülden Dükülen Şiiri - Pınar Alkan

Bu kalem suskunluğu sever.
Konuşmadan taşır içindeki yükü.
Her harf bir tohumdur toprağa düşen,
bekler sabırla yeşermesini, büyümesini.

İnsanlar bakar, hemen hüküm keser.
Gülünce "maske takmış" der.
Ağlayınca "dayanamamış" der.
Çekilince "kırılmış" der.
Yaklaşınca "menfaati var" der.
Uzaklaşınca "bencilleşmiş" der.

Oysa insan yolcudur bu diyarda.
Ne suçludur, ne suçsuzdur.
Sadece yürür kendi imtihanının içinde.
Düşer, kalkar.
Yorulur, dinlenir.
Susar, sonra yine konuşur.
Herkes gördüğü kadar bilir onu.
Gördüğü kadar sever, gördüğü kadar yargılar.

İmtihan dediğin nedir bilir misin?
İmtihan sabah uyanmaktır her şeye rağmen.
İmtihan susmaktır haksızlığa uğradığında.
İmtihan kırılmaktır, sonra yine tamamlanmaktır.
İmtihan yalnız kalmaktır kalabalıkta.
İmtihan anlaşılmamaktır, yine anlatmaktan vazgeçmemektir.
İmtihan kaybetmektir, sonra şükretmektir.
İmtihan beklemektir, sonra vazgeçmemektir.
İmtihan yorulmaktır, sonra yine yürümektir.

Çünkü imtihan ceza değildir.
İmtihan terbiyedir.
İmtihan incelmektir.
İmtihan olgunlaşmaktır.
İmtihan ateşe girmektir, kül olmadan çıkmaktır.

Şükür dediğin nedir bilir misin?
Şükür elinde olmayana üzülmemektir.
Şükür elinde olana sahip çıkmaktır.
Şükür küçük şeye büyük sevinmektir.
Şükür azla yetinmektir, çoğa göz dikmemektir.
Şükür gecenin sonunda sabahı beklemektir.
Şükür fırtınada da "Rabbim var" diyebilmektir.

Çünkü şükür yükü hafifletir.
Çünkü şükür gönlü genişletir.
Çünkü şükür imtihanı nimete çevirir.

Bu kalem yüzeye yazmaz.
Bu kalem özün tam ortasına bakar.
Yazıldıkça hafifler omuzlardaki yük.
Yazıldıkça genişler göğüsteki darlık.
Yazıldıkça berraklaşır zihindeki bulanıklık.

Dönmek kaçış değildir.
Dönmek merkeze yürüyüştür.
Dönmek gürültüden çıkmaktır.
Dönmek kalabalığın içinde yalnız kalmaktır.
Dönmek sessizliğin kucağına oturmaktır.
Dönmek kendi içindeki kapıyı çalmaktır.

Bu yüzden dönüyorum.
Övgüye kanmıyorum.
Sövgüye takılmıyorum.
Çünkü biliyorum:
İnsanlar seni sen olduğun için sevmez.
Gördüğü kadar sever.
Anladığı kadar anlar.

Ey kalem! yazmaya devam et.
Mürekkebin dua olsun.
Satırların teselli olsun.
Harflerin şifa olsun.
Yazdıkların karanlıkta kalanlara ışık olsun.

Dünya konuşsun dursun.
Sen yaz.
Dünya yargılasın dursun.
Sen sus.
Çünkü en yüksek ses sessizlikten gelir.
Çünkü en derin söz sabırdan doğar.

Yorulursan otur biraz.
Dinlenmek de ibadettir.
Ağlarsan ağla biraz.
Temizlenmek de rahmettir.
Sonra kalk.
Çünkü yol bitmedi.
Çünkü kalem kurumadı.
Çünkü anlatacak daha çok söz var.

Yol uzun.
Yük ağır.
Ama yürek geniş.
Kapı kapalı değil.
Gönül dar değil.
Kim gelirse buyursun.
Kim düşerse kaldırsın.
Kim susarsa anlasın.
Çünkü sonunda hepimiz aynı menzile yürüyoruz.