Gölge ile Asıl Şiiri - Pınar Alkan

Gölge ile Asıl …….🖋️

İnsanoğlu kalabalıkta kendini çoğaltır sanır,
Oysa kalabalıkta en çok yitirdiği şey kendisidir.
Gündüzün gürültüsü alkışları büyütür,
Gecenin sessizliği ise hakikati çıplak bırakır.
Dost görünenler çoğalır muvaffakiyetin yükseldiği yerde.
Sofran kuruldukça isimler ezberlenir,
Sözler tatlılaşır, omuzlar yakınlaşır.
Fakat süzgeçten geçen zaman,
Sahteyi ayır, özü ortaya döker.
Merhametten yana olan,
Düşünde de yanı başında durur.
Senin suskunluğuna anlam yükler,
Yarana yabancılaşmaz.
Menfaatten yana olan ise,
Kazanç bittiği an rotasını değiştirir.
Adın unutulur, omzun boşalır,
Dün “kardeşim” diyenler bugün yabancılanır.
İşte bu yüzden insana en çok yalnızlık öğretir.
Yalnızlık, maskeleri düşür.
Gülüşlerin ödünç olduğunu gösterir.
Sözlerin geçici, niyetlerin kalıcı olduğunu fısıldar.
Karanlık bastığında belli olur yüzler.
Roller biter, ezberler bozulur.
Geriye yalnızca hakiki olan kalır.
O da azdır, ama ağırdır.
İnsan seçmeli yoldaşını.
Her gülen samimi değildir,
Her susan düşman sayılmaz.
Ölçü, zor zamanda gösterilen tavırdır.
Ölçü, çıkar bittiğinde değişmeyen sadakattir.
Az olsun, öz olsun.
Çünkü yanlış bir kalabalık,
İnsanı kendine yabancılaştırır.
Doğru bir yoldaş ise,
Yıkıntıdan bile şehir kurdurur.
Nihayetinde anlarsın ki,
Gölge ile asıl arasındaki fark,
Işık söndüğünde anlaşılır.
Işık söndüğünde,
Gerçekten kalanlar yalnızca merhametle duranlardır….🖋️🥀