Gönül zemherisi Şiiri - Sadık Kocabaş

GÖNÜL ZEMHERİSİ
Zemheri ayında dondum kavruldum,
Baharın ismini duyana kadar.
Nergis kokusunda yandım savruldum,
Sırrımı kalbimde duyana kadar.

Ebabil kuşuydum ateşte kaldım,
Küllenmiş avazı deryaya saldım.
Zifiri gecede hülyaya daldım,
Karanlık şafağı boyana kadar.

Umutlar kelebek kanadındaydı,
Gözyaşım sıralar inadındaydı.
Sevdamız dağların bir ardındaydı,
Gözlerim yolları sayana kadar.

Gelincik kalbinde gizlenen sırlar,
Sevda cümlesini süsler satırlar.
Mevsimler geçer de her an hatırlar,
Şu gönlüm menzile dayana kadar.

Özlemle besledim gri ufuğu,
Sendedir ömrümün her varı yoğu.
Hasretlik diz boyu, aşkın doruğu,
Kalemsiz Şair ayana kadar.

Feryadım duyulur göğün katında,
Bir rüzgar esintisi küheylan atında.
Sonsuzluk ararım aşkın tadında,
Bu can bu kafesten cayana kadar.