Gönülden Çıkarsın Sandım

Akşam olur yollarına bakardım
İçim içim yanar seni anardım
Yokluğun vurdukça yine kanardım
Bir gün dönüp beni bulursun sandım

Gönlümü boş yere bağladım sana
Sözlerin işledi derinden cana
Geceler uzadıkça döndüm dumana
Yaramı sesinle sararsın sandım

Meğer sevda bana tuzak kurarmış
Gülen yüzüm yere bakıp dururmuş
İnsan sevdiğinden böyle yorulurmuş
Ömrüme sevinç de katarsın sandım

Ardına düşürdün gönül göçünü
Sildin avuçlardan ömrün suçunu
Virana çevirdin kalbin içini
Başımda gölgende durursun sandım

Yağmura karıştı gözümün yaşı
Dinmedi bağrımın sızısı kışı
Yokluğun içimde büyüttü taşı
Bir bahar olup da bitersin sandım

Toprağa gömdüğüm acı dirildi
Kabuk tutan yaram yine delindi
Unuttum dediğim dert geri geldi
Kökünden içimden gidersin sandım

Kalemsiz Şair der yandım bu aşka
Ne çare bulunur böylesi aşka
Ömrümü adadım vefasız aşka
Bir gün bu gönülden çıkarsın sandım