Gönül Yorgun Düştü Şiiri - Sadık Kocabaş

.GÖNÜL YORGUN DÜŞTÜ

Yollar uzar gider, içimde sızı
Geceler büyütür gönülde izi
Bir türlü dinmedi yüreğin nazı
Sessizce tükenir ömrümün yazı

Gurbetin yükünü sırtıma aldım
Nice taşlı yoldan geçerek geldim
Dost sandığım nice kapıdan döndüm
Kendi yalnızlığım içinde kaldım

Dağların ardında güneşler doğar
Her doğan güneşin akşamı solar
Yüreğe düşen kor içten içe yanar
Kül olup savrulur, rüzgâra konar

Bir çınar altında oturdum yalnız
Dilimde türküler, gönlümde sessiz
Ne yana dönsem de yollarım ıssız
Bir eski hatırayla kaldım kimsesiz

Baharın gülünü dikene kattım
Sevincin yerine kederi tattım
Kırılan gönlümü kendime sattım
Ömrümün hesabını kendim kapattım

Ay vurdu gecenin koyu yüzüne
Bir türkü bıraktım dağın izine
Yüreğim sığmadı kendi özüne
Hasretin ateşi düştü közüne

Kalemsiz Şairim, sözüm yad olsun
Gidenin ardından gönlüm şad olsun
Ömür denen yolun sonu ad olsun
Bir garip türkünün dilinde kalsın