Gönül Tabibi Şiiri - Uğur Şemen

Tabîb-i Dil (Gönül Tabibi)

Bilinmez bir dehlizde, yönünü şaşırmışken,
Hayvani heveslerin peşinde şaşkın giden,
Zanneder ki kurtulur, kendi kendine insan,
Halbuki kılavuzsuz geçilmez bu asuman.

Nefis bir vahşi aslan, zincire vurmak gerek,
Makamları aşmaya, safi bir yürek gerek.
Karanlık gecelerde, elinde fener olan,
Gönül tabibi gerek, yaranı sarıp onaran.

"Sadıklarla olun" der, Rabbimin yüce ahdi,
Onların gölgesidir, mü’minin sığınağı.
Mürşidin nefesidir, kalbe vuran o cila,
O olmadan vuslat yok, ermez ruhun vuslata.

Eritip varlığını, yokluk kapısından geç,
Bu manevi şifayı, dünyalık mülkten geç,.
Rehberin izi ile nefsi eyle itaat,
Hakk’a vasıl olunca, başlar asıl ziyafet.

Kibir denen o perde, kör eyler şu gözleri,
Kâmil olan mürşidin, şifa yüklü sözleri.
Gurur deryasını aş, teslim eyle canını,
O mübarekin sözleriyle, temizle her yanını.

Hırka cübbe mühür değil, edep ile ar gerek,
Gaflet uykularından, uyanacak ser gerek.
Aşkın potasında yan, kül ol ki nur olasın,
O sadıklar bağına, taptaze bir gül olasın.

Uğur der ki rehbersiz, menzile varamazsın,
Kılavuzun olmazsa, yaranı saramazsın.
Niyetini hayreyle, akıbetin hayrola,
Gönül tabibi ile çıkalım kutlu yola.