Gönül Borcu Şiiri - Güven Tekin

​Ben senin en çok gülüşünü bilirdim,
Güneş doğar sanırdım dudaklarında.
Ben seni canıma can diye eklerken,
Sen beni savurdun boş sokaklarında.

​Sen benim zerrece değerimi bilmedin,
Gözümden akanı elinle silmedin.
Ben bin kez öldüm de senin yolunda,
Sen bir kez kapıma "nasıl?" demedin.

​Ben sana köle oldum, kul oldum bilerek,
Ömrümü verdim ben, hep "sabır" diyerek.
Meğer bir kuyuymuş senin o yüreğin,
Gömüldüm içine sessizce inleyerek.

​Sen beni anlamayı hiç istemedin ki,
Ruhumun sızısı dindi demedim ki.
Ben seni başıma taç edip taşırken,
Yükümü bir an olsun bölmedin ki.

​Gülüşün bir yalan, bakışın bir dertmiş,
Sana olan sevdam meğer bir gurbetmiş.
Ben sende kendimi bulurum sanırken,
Varlığın ömrüme sanki bir nöbetmiş.

​Vefa dedikleri senin semtine uğramaz,
Gönlü taş olanın yarası sızlamaz.
Ben sana derya oldum, uçsuz bucaksız,
Senin bir damlan bile susuzluğu kanatmaz.

​Gururumu ezip de geçtim her gece,
Adın dilimdeydi kutsal bir hece.
Sen beni bir yabancı gibi izlerken,
Ben sende kayboldum, en büyük bilmece.

​Heba oldu gençliğim, bitti bu heves,
Almıyor ciğerim artık bir nefes.
Sen saraylarında hükmünü sürerken,
Ben kendi kalbimde oldum bir hapis.

​Şimdi ne gülüşün kalsın, ne hayalin,
Tutulmaz bir elmiş o senin elin.
Değerimi bilmeyen o sahte gönlüne,
Artık ne bir sözüm var, ne de bir halim.

​Gidiyorum işte, bitti bu hikâye,
Sana köle olmakmış meğer tek gaye.
Sen beni anlamadın ya, bu senin ayıbın;
Benimki ise aşka verilen en büyük paye.