Gönül Borcu Şiiri - Halil Kumcu

Kuşlar gibi uçabilseydim,
Bulutlarda hür ve tek başıma...
Kar taneleri yorganım,
Rüzgâr yoldaşım olsaydı semada.

Baharın sonunu görmeden,
Hep ilkine göçseydim;
Ebedi gençliğe,
Seninle erebilseydim.

Sen bir yıldız olsaydın,
Ben meçhule giden bir yolcu.
Öpüp koklasaydın, sarıp sarmalasaydın;
Hiç bitmeseydi gönlünün borcu.

Şimdi bütün yollar sana çıkıyor,
Bütün limanlarda sen varsın.
İster sev, ister bin yıllık dert ol;
Sen benim tükenmeyen tek varlığımsın.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•İnsan göğe kaçmak isterken sevdiğinin bir bakışıyla yere çakılır.
•Meçhule giden yolcu, aslında kendinden kaçan adamdır.
•Birini sarmak kolaydır; zor olan, onun içindeki kışı çözmektir.
•Aşk, “gel” demek değildir… aşk, gidememektir.
•Sen yıldızsan ben geceyim; ama bil ki gece bitince en çok ben üşürüm.

9 Ağustos 2018 / Çarşamba / Ankara