Gölgende kalan aşk Şiiri - Naile Öztürk

Gölgenle Kalan Sızı
​Kaldırım taşına çöküp
gölgenle konuşurken buldum kendimi.
Gece, üstüme kapanan bir yara;
sen, içimde dinmeyen o tek sızı.
​Adını fısıldadım karanlığa,
duyarsın diye değil...
Unutmaktan korktum sadece.
Çünkü insan, en çok sevdiğini
zamanla değil, susarak kaybedermiş.
​Gölgen yanımdaydı ama sen yoktun;
en ağır çelişki buydu işte:
Varlığın bile yokluğuna çalışıyordu.
​Bir zamanlar elimi ısıtan ellerin,
şimdi hatıraların ayazında üşüyor.
Ben hâlâ aynı kaldırımda,
sana varmayan adımlarımı sayıyorum.
​Gece uzadıkça içimdeki "sen" çoğalıyor,
her yıldız keskin bir "keşke" olup
kalbimin en derin yerinden batıyor.
​Seni sevmeyi öğrendim de,
sensiz kalmayı kim öğretecek bana?
Hangi sokak, hangi sağır gece
senden vazgeçmeyi anlatacak?
​Anladım sonunda:
Ben sana değil, senden kalan enkaza aşıkmışım.
O yıkıntının içinde kendimi aradım;
kırık bir cümlenin ortasında,
yarım, eksik ve dilsiz...
​Her hatıra bir taş oldu,
yüreğime dizildi sessizce.
Senin "kal" diyemediğin o eşikte,
ben gitmeyi hiç beceremedim.
​Geceler çoğaldı, her yol sana çıkar sandım;
ama her sabah yeniden anladım:
Sen artık hiçbir şafakta uyanmıyorsun bende.
​Uzaktan bir şarkı geçti,
tanıdık bir yerim sızladı birden.
Meğer insan, en çok
unutamadığı yerden kırılırmış.
​Adını içimden kazımaya kalktım,
parmaklarım kan içinde kaldı.
Bazı sevgiler kağıda yazılmazmış;
kalbe kazınır, sökülüp atılmazmış.
​Yine o kaldırımdayım ama başkayım;
gölgen bile terk etti beni,
senin ardından giderken.
​Ve ben ilk kez anladım;
Aşk, kavuşmak değilmiş meğer...
Bir ömür boyu
eksik kalmayı kabullenmekmiş.