Gizli yangın Şiiri - Naile Öztürk

​Ay ışığıyla gel sevdiğim,
Gecenin en tenha vaktine...
Adımların fısıltı olsun,
Dünya duymasın kalbimizin yankısını.
Kimse görmesin bizi;
Çünkü bu aşk, gözlere sığmayacak kadar büyük.
Kimse bilmesin adımızı;
Zira tanımlanırsa eksilir diye korkarım.
​Kulağında asılı kalan bir şarkı gibi,
Usulca dolaşayım teninde.
Hiç unutamadığın bir melodi olayım;
Her sustuğunda içini titreten.
​Sana olan aşkım ateşten ibaret değil;
Külü bile yakar geçer ruhumu.
Dokunmadan yanar,
Yanarken yine sana sığınırım.
​Lal oldu dilim...
Sözcükler utandı bu sevdanın heybetinden.
Anlatamadım;
Çünkü bazı aşklar söylenmez,
Yaşanırken bile bir sır gibi taşınır.
​Başkasına haram oldu bu yürek;
Bir kez "sen" diye vurdu,
Bir daha kimse için ritim tutmadı.
​Kaçıp gelsen uzaklardan;
Yolları hiçe sayıp, geçmişi arkanda bırakarak...
Bir çırpıda silsek tüm sızıları.
Ben gözlerine sığınsam,
Sen kalbime yerleşsen.
​Ve o an anlasak ki;
Bizim aşkımız saklı değil, derin;
Gösterişli değil, sonsuzmuş.