Gölge Adımlar Şiiri - Güven Küçük

İçimde bir yer var, hiç açılmamış bir paket gibi,
Öylece duruyor masanın kenarında.
Herkes üstünden bir şeyler alıp geçti de,
Kimse sormadı: "Bunun içinde ne var?" diye.
Konuşunca sesim duvara çarpıp geri dönüyor,
Sustuğumda ise "ne güzel, sorun yok" diyorlar.
Oysa insan sustukça birikir,
Birikir de anlatamaz işte içindekileri.

Öyle süslü laflarım, büyük laflarım yok benim,
"Ayın karanlık yüzü" falan da değil derdim.
Sadece, çay demlendiğinde,
Birinin de bana "Nasılsın?" demesini bekledim.
Kimsenin ilk seçeneği olamadım bu hayatta,
Hep bir boşluğu doldurmak için çağrıldım.
İşleri bittiğinde, o kalabalık dağıldığında,
Yine kendimle, o aynı soğuk odada kaldım.

Sırtımdaki yükleri ağır bulmadılar hiç,
Çünkü taşırken hiç bağırmadım.
Kırıldığım yerleri saklamaktan da yoruldum artık,
"Ben hallederim" demekten, dik durmaya çalışmaktan.
Herkes döktü içini, hafifleyip gitti de,
Ben hep ağırlaştım onlardan kalanlarla.
Kendi yangınımı söndürecek bir kova su bulamadım,
Gittim, başkalarının bahçesini suladım.

Telefon ekranında adımın görünmeyişi bundan,
Bir iki gün yazmasam, unutulup gidiyorum bir köşede.
Meğer bağ kurduğum o bağlar pamuk ipliğiymiş,
Ben kopmasın diye sıkıca tutarken ellerim kanamış.
İnsanların hayatında sadece birer figüranmışız,
Bunu geç fark ettim, asıl canımı yakan bu.
Sokakta yürürken vitrin camındaki aksime bakıyorum,
Yüzümdeki bu yabancı ifade benim mi diye.

Kimseye yük olmamak için attığım o sessiz adımlar,
Sonunda beni tamamen görünmez yapmış.
Yaramı sarmak için uzanan bir el aramadım da,
En azından "orada olduğunu biliyorum" diyen bir göz arasaydı gözlerimi.
Olmadı.. .
Ben de topladım neyim varsa,
Gürültü yapmadan, sessizce çekildim kenara.

Kapıyı sert vurup çıkmak bana göre değil,
Yavaşça aralık bıraktım, belki fark ederler diye.
Gelen olmadı arkamdan, şaşırmadım.
Şimdi ne kırgınım ne de kızgın insanlara,
Sadece biraz yorgunum, hepsi bu.
İçimdeki o odanın ışığını söndürdüm,
Kendi sessizliğimde oturuyorum şimdi,
En azından burası tanıdık, burası güvenli…