Gökyüzüne Tutunmak Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Sen beni öyle bir sevgisizliğe hapsettin ki,
Ben artık bir kapı deliğinden bakıyorum gökyüzünün o sonsuz maviliğine.
İçeride nefes almayı zorlaştıran, bitmiş bir ton hava;
Dışarıda ise senin buz kesmiş, o uzak mesafen...

Ben o ayazın ortasında, kendi ellerimi ısıtıp
Üşümemenin yollarını aradım her gece.
Ve her şeye rağmen,
Sırf o küçücük aralıkta saklı koca bir dünya için,
Vazgeçmedim bu harabeye göğüs germekten.

Sen beni o darlığa mahkûm ettin sanıyordun,
Oysa ben o delikten bakarken bütün bir evreni çaldım senden.
Senin sevmediğin o ruh,
O ufacık boşluktan kendine koca bir hürriyet yarattı.

Ben ki;
Kırık camlardan sızan kışı bağrına basan,
Gökyüzünü o kapı deliğine sığdıranım artık