Gökkuşağı Şiiri - Mevlüt Bektaş

Yokluğunda, bu şehri yaşamak zor.
İçimde, binlerce yıldan kalma, bir sızı.
Her yer, sen kokmaya başlıyor.
Sonrasız günlerin sabahı.
Bir rüzgar esiyor ötelerden.
Issız yolların, selamıyla.
Bir rüya yazıyor, şair yeniden.
Cümlelerinde kayıp satırlarıyla.
Senli sensiz, bizli bizsiz.
Dilim varmıyor, bu aralar, söylemeye.
Yüküm nasıl ağır, bilsen.
Bir dizelik hali kaldı sevdanın.

Bazen takılıyorum, bir bulutun peşine.
Esen, rüzgarlarla gökkuşağının.
Her renkten, bir renk alıyorum.
Siyahında gece kalıyor.
Kızıllığında bir akşamüstü.
Yağmur, her gün başka yağıyor.
En çok da kırmızı.
Tüm yeşillerimi, kaybettim, bir bahar akşamı.
Sonbaharlarımın sarısı, mevsiminde kahverengiye çaldı.
Bir gökyüzüm kaldı, uzak ve mavi.
Düşlerimin ortası deniz.
Toprağına küskün ruhum.
Yağmur sonrası dertleştik ayaküstü.
İkimizde üzgün, ikimizde yorgun.