Kalem yazmaz, kağıt dahi yırtılır oldu,
Gönül dediğin zaten hercümerc oldu,
Dimâğımdaki efkâr bir bir gider oldu,
Gözyaşlarım nedense ondan yana oldu.
Gitmekle kalmak arası bir yerdeyim,
Ey masmavi semâ,
Ey kubbe-i dâr-ı dünyâ,
Altında,
O geniş, nâmütenâhî,
Kan revân olan sath-ı arzda,
Gözyaşı döken bir hayli fazla.
Ben, gecenin mehtâbına dalmış keder,
Zulmette açan rengârenk bir çiçeğim.
Gecenin şafakla vedalaştığı yer,
Kendine dost, kendine düşman neferim.
Benim; denizlerde suskun, susuz kalan,
Bir başka bahardan bakınır şimdi leyâlim,
Bir başka ekâlîmdeki eşkâl-i hayâlim.
Düşer kalb-i manzûma bir katre-i bârân,
Göçerken belde-i meçhûle cümle yârân,
Gözlerim en hafî, aks-i sedâ-yı âyân,
Hüzün bastırdı yüreğimin her köşesine,
Vâsıl olamadım aşkın nihayetine,
Kara bulutlar toplandı böyle kederli günde,
Gökyüzü bile ağladı benim bu garip halime.
Bir kilit vurdum kalbimin tam orta yerine,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!