Göğe Karışan Ses Şiiri - Yücel Özkü

GÖĞE KARIŞAN SES
Bir ses değdi akşamın kıyısına,
Sessizlik yönünü değiştirdi.
Bir gülüş kondu yüzlere;
Gün, ışığını buldu.

Sorular rüzgârın iziydi,
Cevaplar taşta yürüyen su.
Her kelime görünmez bir eşik açtı;
İki yalnız, aynı göğün mavisine karıştı.

Ne büyük cümleler gerekliydi,
Ne gösterişli bir hikâye.
İçten söylenen tek bir söz,
Uzaklığı avuç içinde eritti.

İnsan bir sese tutunur,
Bir bakışta çoğalır.
En uzun yollar,
İki yürekte kısalır.

YÜCEL ÖZKÜ
27 Temmuz 2026/13:39