Gizli Mana Şiiri - Kasım Kobakçı

Kelimeler kanatlanır, uçsuz bucaksız semada,
Gizli manayı fısıldar, benzetmenin örtüsünde.
Hisleri resmeder kalem, uçuşurken kör fezada,
Gizli manayı fısıldar, benzetmenin örtüsünde.
*
Fırtınalar kopar içte, dalgalanır engin deniz,
Ruhları savurur lodos, yürekte silinmez o iz.
Gözyaşları şelaledir, büyütür yepyeni filiz,
Gizli manayı fısıldar, benzetmenin örtüsünde.
*
Hasretin kurşunu ağır, yürekte kopar direniş,
Vuslatı bekleyen aşık, ufukta umar şen geliş.
Ayrılık zifiri zindan, acıyla doludur bitiş,
Gizli manayı fısıldar, benzetmenin örtüsünde.
*
Aynalar yansıtır hüznü, kırılgandır dilsiz gurur,
Gecenin karanlığında, aydınlık bekleyen onur.
Bedenler topraktan mabet, sevgiyle yoğrulan hamur,
Gizli manayı fısıldar, benzetmenin örtüsünde.
*
Ankara kalesi şahit, hasret köprüsü çok uzak,
Veysel'in sazından taşan, türküler kuruyor tuzak.
Bursa'nın ipeği narin, nakışlar çizilmiş ufak,
Gizli manayı fısıldar, benzetmenin örtüsünde.