Gitti Mi Bulutların Şiiri - Kasım Kobakçı

İnsan, akıl arar durur bu dünyada,
Hiç bulamazsın onu tatlı rüyada,
Boşuna yaya gezersin bu piyasada.
*
Sorsam aklın fikrin nerede kayboldu,
Kibrinden o büyük kalbin nasıl soldu,
Senin de mi için yalanlarla doldu?
*
Götüne mi düşmüş akıl ey görkemli can,
Ararsın bulamaz ağlarsın sen her zaman,
Sen bir divane gibi dönersin durmadan.
*
Yürek mi kalmamış adamlığın özünde,
Yalanlar parlıyor senin iki yüzünde,
Korkular saklıdır basıp geçen izinde.
*
Götüne mi düşmüş o senin cesaretin,
Titriyor bakışın gidiyor bereketin,
Kaybolmuş gururun kalmamış hiç kıymetin.
*
Parayı bulunca yollarını şaşırdın,
Gönlünü o uzak diyarlardan aşırdın,
Ocağa dert koyup hep kederi taşırdın.
*
Götüne mi düşmüş o vicdanın ey gafil,
Sanırsın kendini bu dünyada çok asil,
Sonunda olursun acınacak bir sefil.
*
Dilinden dökülür hep zehirli sözlerin,
Gerçeği göremez bakan iki gözlerin,
Boşuna tükenir yollardaki izlerin.
*
Heybeni dolduran tüm o yalanlar bitti,
Havanı söndüren o sert fırtına gitti,
Gençliğin kuş gibidir elden uçtu yitti.
*
Götüne mi düşmüş senin o umutların,
Dağıldı gökyüzü gitti mi bulutların?