Gidiyorum. Şiiri - Teoman Bozkurt

Ne ayazdan, ne de yağan kardan.
Sadece içimde mevsiminin zamanı olmayan kıştan.
Çevremde insanların var olup da,
Kendi içimde yaşadığım soğuk benliğimden,
Yalnızlığımın karanlığıyla çepeçevre beni sarıp,
İçimdeki ışığın yokluğundan...
Üşüyorum...

Sonbaharda ağaçlardan dökülen her yaprakta,
Geçen ömrümün her gününde,
Huzurun benden ayrıldığında,
Yüreğimin yangınlarının yerini sessizliğin kapladığı,
O boşluğun içinde,
Üşüyorum...

Bu ne yazgı, ne de kader.
Bomboş sokaklarda gölgem gezer.
Ben yokmuşum gibi...
Hislerim, beni benden önce seçer.
Yorgun adımlarım sormaz hiç,
Terk edip gidenler gibi.
Bu yokluk içinde,
Üşüyorum...

Artık umutlarım tükendi.
Ne gelecek bahardan,
Ne de beni ayaza çeken kıştan.
Boşluğun içinde bırakıp kaybolanlardan,
Yol yürünmeyecek yoldaşlardan,
Beni içine çekip yutan
O süslü dünyanızdan...
Üşüyorum..

Bu evren ve sevgileriniz sizin olsun.
Sahte timsah gözyaşlarınız,
Huzursuz varlığınız,
Hissettirmeyen duanız...
Hepsi sizde kalsın.
Ben yine kendi dünyamda,
Aşılmamış yollarımda üşüyerek...
Gidiyorum...

✍️ Teoman Bozkurt