Ne ayazdan, ne de yağan kardan.
Sadece içimde mevsiminin zamanı olmayan kıştan.
Çevremde insanların var olup da,
Kendi içimde yaşadığım soğuk benliğimden,
Yalnızlığımın karanlığıyla çepeçevre beni sarıp,
İçimdeki ışığın yokluğundan...
Üşüyorum...
Biliyorum ayıp ve mânasız
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki
Devamını Oku
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta