Anka Kuşu Şiiri - Teoman Bozkurt

Ölüm sessizliğinde yine bedenim.
Yıkılmışlığımın ağır
sancısı sol yanımda kanıyor
Karanlık gecelerin sessizliği ile,
Konuşup durdum her gece.
Gündüzleri görmez oldu gözlerim
Sen yaksan da beni
Ben bir Anka kuşu gibi
Kendimi kendi külümden yarattım
Beni kaç kez sevdiğini
yalanlarına katarak
Herkese anlattın.
Bin kez yıktığını söylemedin kimseye
Ellerimde kelepçeler ile attın beni
Gönlümün zindanlarına
Artık sevmez oldu kalbim kimseyi
Söyle bana şimdi beni kaç kez yaktın.
Ama ben bir Anka kuşu gibi
Kendimi kendi külümden yarattım
Bırakıp gittin her defasında
Ben ise bana her gelişinde
Umutla beni sevdiğini
gitmeyeceğini sandım.
Ruhumdaki baharın renklerini söndürüp
Cehennemi layık gördün bana
Şimdi yine gideceksin.
Ben kalp kırıklıkları
ile yine yaşayacağım.
Seni beni daha kaç kez
öldürüp, yakacaksın.
Ama ben tekrar tekrar bir Anka kuşu gibi
Kendimi kendi külümden yaratacağım.
Ne kadar acılar varsa yaşattın bana
Karanlık gecelerin dostu oldum.
Seni sevmek ise suç oldu.
Kaç kez öldürdün beni bilmem ama,
Seni sevdiğim için deli dediler bana.
Seni ne gözlerimdeki göz yaşlarımdan,
Nede yüreğimden atamadım.
Söyle bana bu kaçıncı
sürgünüm yüreğinden.
Kaç kez öldürdün, kaç
kez dirilttin beni.
Üst üste kac kez yaktın beni.
Ama ben bir Anka kuşu gibi.
Kendimi kendi külümden yarattım.
Yoruldum artık,
Bu defada gitme kal desem sana,
Kanayan yüreğimi gör desem.
Ellerin ile yaralarımı sar desem.
Susma ne olur anlat bana.
Yoksa yine beni terk edip gidecekmisin.
Dur gitme! Sen kal bu şehir de.
Ben giderim yüzyıllar sürecek yollara.
Bir Anka kuşu gibi terk ederim sevdamı.
Geleceğini yine bekleyerek
Belki yine kendimi kendi
külümden yarattım.
Bir Anka kuşu gibi.