Geri Dönmeyen Günler Şiiri - Yücel Özkü

GERİ DÖNMEYEN GÜNLER
İnsan, en çok dönmeyen günlere dalar,
Adını ansa da sesi ulaşmaz.
Bir çocuk gülüşü geçer içinden,
Yıllar ardına dönüp bakmaz.

Eski bir avlunun gölgesi düşer,
Sessizce büyür özlemin izi.
Zaman alıp götürse de çok şeyi,
Anılar insanı bırakmaz.

Ne eski sokak aynı sokaktır,
Ne aynalar dünkü yüzümü taşır.
Ömür usul usul eksilirken,
Yürek çocukluğunu arar.

Bir ses çağırır uzak ikindilerden,
Rüzgâr unutulmuş kokuları getirir.
İnsan, en çok geride kalanları değil,
İçinde yitirdiği çocuğu özler.

YÜCEL ÖZKÜ
8 Temmuz 2026/20:46