Nice insanlar tanıdım; yaşadıklarını sandılar.
Oysa yalnızca alışkanlıklarını sürdürdüler.
Her gece uyudular, her sabah uyandılar.
Nefes alarak doğdular, nefes vererek öldüler.
İnsan,
Her zaman toprağa düştüğü gün ölmez
Bazen merhametini kaybettiğinde,
Bazen hakikati çıkarına sattığında,
Bazen sevgiden uzak ömür sürdüğünde
İnsan dediğin bazen otuzunda ölür.
İnancı tükendiğinde...
Sevgisi korkusuna yenik düştüğünde...
Vicdanının sesi ile küstüğünde
Toprak ise sabırlıdır;
Ona ancak yetmişinde kapılarını açar.
Unutma
Bu dünya umut beslemekle geçtiyse
Umudun
Hayat bulacağı başka bir yer elbet olmalı...
Ve ölüm, son hüküm değil,.
İnsanın hayatı boyunca kaçtığı o tek soruyla
Baş başa kaldığı yerdir:
Üzülme gerçek olan şu;
Gerçeği yaşadın mı ki sen yokluktan korkarsın
Dr Yusuf Polat
Kayıt Tarihi : 26.06.2026 14:32:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Denizli




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!