Gerçek Dedikçe Şiiri - Kasım Kobakçı

Ruhum yanarken karanlık batar,
Aydınlık günler zehirde yatar.
Çelişki çöker ufukta nihan,
Gerçek dedikçe masallar satar.
*
Dağlar ağlarken gülümser yalan,
Mazi ararken kayıptan çalan.
Sesler susarken dudaklar kurur,
Zirveler düşüp göçerken kalan.
*
Çöller yanarken çoğalmış nehir,
Göller kuruyup bırakmış zehir.
Gökler çatlarken topraklar doyar,
Zifiri gökte parlarmış bedir.
*
Fırtına kopsa kımıldamaz tel,
Yapraklar düşmez eserse sert yel.
Alevler titrer sönmüşse külü,
Kuraklık basar taşırmış bu sel.
*
Gündüzler biter silinirse gam,
Cümleler kopsa yazılırmış tam.
Yıldızlar saklı kaybolsa o dün,
Sustukça büyür derinden kelam.
*
Kıtlıklar artar karınlarsa tok,
Geyikler kaçmaz saplanırken ok.
Tabipler suskun kilitlenmiş dil,
Gölgeler kaçar ortalıkta yok.
*
Çiçekler solar gelmeden o yaz,
Bülbüller susar yaparlarsa naz.
Ormanlar düşer sessizce toptan,
Şarkılar bitmiş çalınmazmış saz.
*
Şehirler kilit binalarsa dar,
Meydanlar ıssız yağıyordur kar.
Topraklar bağlı yıkılmaz o sur,
Işıklar göçer tükenmişse har.
*
Baharda kopar yeşermiş o dal,
Zehirler damlar petekteki bal.
Tepeler çöker ovadaysa düz,
Limanlar kayıp batıyorken sal.