Gerçeğin Rengi Şiiri - Kasım Kobakçı

Zaman bir nehirmiş, durmadan akar,
Kıymeti bilinmez, yılları yakar,
Dost sandığın adam uzaktan bakar,
Gerçeğin rengini unuttu gözler.
*
Paranın peşinde koşar adımlar,
Eksilmez dillerden sahte tadımlar,
Bitmiş muhabbetler, sessiz yudumlar,
Gerçeğin rengini unuttu gözler.
*
Gülücük satarlar vitrin camından,
Kimse taviz vermez kendi namından,
Bıktım şu kibrinin ağır gamından,
Gerçeğin rengini unuttu gözler.
*
Lafa gelince hep dağlar aşılır,
Menfaat bitince yoldan şaşılır,
Boş gurur uğruna dertten taşılır,
Gerçeğin rengini unuttu gözler.
*
Kim akıllı kalmış, kim delirecek?
Emeği olmayan nasıl derecek?
Sorsan herkes hakkı göğe serecek,
Gerçeğin rengini unuttu gözler.
*
Sözler hep süslenmiş, içi karmaşık,
Kalmamış sevdalar, kim kime aşık,
Menfaat peşinde yüzler yapışık,
Gerçeğin rengini unuttu gözler.
*
Kuru kalabalık, ne yana baksan,
Gürültü koparır suyu bıraksan,
Sanki suçlu sensin kibarca çıksan,
Gerçeğin rengini unuttu gözler.
*
Kalemim yazsa da kağıt dayanmaz,
Sözüm gerçek ama kimse uyanmaz,
Kendi yalanına kanan utanmaz,
Gerçeğin rengini unuttu gözler.