Geçmişim Şiiri - Halil Kumcu

Tükenmez sandığım o koca yıllar,
Nasıl da uçup gitti yelkovandan...
Meğer hepsi hayalden ibaretmiş;
Koşsam, yetişebilir miydim ardından?

Gençliğimdeki o yakıcı kuvvet,
Yaşımdan önce ağarttı saçlarımı.
Yokuşta durabilirim sandım beyhude;
Söyle, hiç aktan kara kalkar mı?

Rüzgâra karşı savurduğum sözlerimi,
O soğuk, demirden eller kesti.
Bıçak izi tebessümlerim ise;
Ölü mevsimlerde, bir başına bitti.

Yetim kalan o yaralı duygularımı,
Sessiz bir testere biçti birer birer...
Her yağmur damlası, bu şehre değil;
Yüreğime donuk, ölü renkler eker.

Dipsiz kuyuların o karanlığında,
En zıt duygulara teslim oldum.
Yosunsuz, ıssız sahiller boyu;
Geçmişimi aradım, aradım durdum.

Şimdi bir enkaz gibi kaldım geride,
Ne bir ses gelir eski günlerden, ne bir iz.
Geçmiş; kapıları kilitli bir mabet,
Biz ise o kapıda bekleyen, iki kimsesiz...

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Geçmiş dediğin şey, avuçtan kayan bir kül gibi… tutamazsın.
•Rüzgâra söylenen sözler boşa değil; insanın içine geri döner.
•Her tebessüm bir iz taşır; bazıları bıçakla çizilmiştir.
•Hayat testere gibidir; sessiz keser, gürültüsünü sonra duyarsın.

13 Kasım 2018 / Salı / Ankara