Geçer Dedin Geçmedim Şiiri - Mustafa Alp

tozlu rafların arasında unuttuğun
şiirlerinde hala yaşıyorum dedin ya
ben de oraya yerleştim işte,
bir virgül gibi,
yarım kalmış bir cümlenin içine.

toz kokusu sinmiş sayfalara,
biraz hüzün, biraz eski kahve lekesi,
biraz da senden kalma
o inatçı suskunluk
ben hepsini sevdim.

çünkü sen
en çok susarken anlatırdın kendini,
en çok yazmazken yazardın beni.

bak,
bir şiirin ortasında
birden durup pencereye baktığın yer var ya
işte orada
benim kalbim asılı kaldı.

ne ileri gidebildim
ne de geri dönebildim sana.

sen unuttum sandın,
ben saklandım.

bir çekmecenin dibinde değil,
bir kitabın arasında değil,
tam kalbinin görmezden geldiği yerde
orada.

adımı anmadığın her gün
biraz daha derine yazıldım sana.
silinsin diye değil,
okunmasın diye.

agop olsa
küfrederdi şimdi bu hale,
ulan derdi mesela,
bu kadar sevilir mi be bir insan,
unutulunca bile içinden çıkmıyorsa?

ben küfredemedim.
ben seni
hep biraz eksik sevdim,
hep biraz içime doğru.

bilirsin,
bazı şiirler vardır
yazılmaz, yaşanır.
bizimki de öyleydi işte
yarım kaldı diye şiir oldu.

tamamlansaydı
belki de sıradan bir hikaye olacaktı.

şimdi ben
tozlu rafların arasında değil,
senin nasıl olsa geçer dediğin yerlerdeyim.
geçmeyen şeylerin içinde.

bir akşamüstü çökünce içene
ve hiçbir sebep yokken canın sıkılınca
bil ki
ben bir yerinden tutuyorum hala seni.

tozlu rafların arasında unuttuğun
şiirlerinde hala yaşıyorum
demiştim ya

yalan değildi.

ama eksikti.

ben sadece şiirlerinde değil,
senin sustuğun her cümlede,
kaçtığın her duyguda,
ve en çok da
kendine itiraf edemediğin o sevgide yaşıyorum.

gel bir gün,
tozları silmeden aç o kitabı.
bırak dağılsın her şey.
çünkü bazı anılar
temizlenince değil,
dağılınca gerçek olur.

ve eğer bir satırın arasında
kalbini sızlatan bir şey bulursan
anla ki
ben hala oradayım.