Geçer Şiiri - Evren Elvin Köseoğlu

Kilitledim tüm kapıları.
Çay demledim, oturdum.
Her zaman oturduğum cam önündeki sandalyeye…
Eskileri andım, biraz maziyi hatırladım.

Baktım ki çayım bitmiş, ne çabuk…
Hâlbuki hiç acı hissetmedim ağzımda.
Meğerse dilim yanmış.

Kalktım, bir bardak daha koydum.
Sonra uzaklara daldım; güneş batıyordu.
Ne güzel bir batıştı o…

Aşıklar Tepesi’ne gittiğimiz gün gibi hissettim.
İçim bir “cız” etti.
Bardak kırılmış elimde,
Hissetmedim.

Her şey gibi bu da geçer, dedim.
Geçer, aşk acısının geçtiği gibi,
Ömrün geçtiği gibi…