Gecenin Sustukları Şiiri - Seyrani Göl

Gece, ay yine omzunu
eski bulutlara yaslamıştı.
Penceremi açınca,
içeri yalnız rüzgâr değil,
sana duyduğum
o eski yangın da doldu.

Bazen düşünüyorum...
Bir insan,
hiç dokunamadığı bir teni
bu kadar nasıl özler?
Nasıl olur da
yalnız bir hayal,
avuçlarının içinde
nabız gibi atar?

Ceviz ağacının dalları
rüzgârla usulca eğildi.
Sanki gece,
saçlarını tarıyordu.
Ben ise
gözlerini hiç görmeden,
kirpiklerinin gölgesine bile
âşık olabilecek kadar
çaresizdim.

Yağmur başladı.
Toprak kokusu,
kalbimde yıllardır sakladığım
suskun cümleleri uyandırdı.
İçimde sana doğru
çılgınca akmak isteyen
bir nehir vardı.
Ama bütün yollar,
susmayı öğretiyordu bana.

Bilir misin...
Sana sarılmayı hayal ettiğimde
dünya biraz daha sessizleşiyor.
Kalbim,
göğsüme sığmayan
yaramaz bir kuş gibi
çırpınıyor.

Belki bir gün
aynı gecenin altında
aynı rüzgâr saçlarımıza dokunur.
Belki o zaman
ellerimiz değil,
önce gözlerimiz kavuşur.
Çünkü en büyük yakınlık,
iki ruhun
aynı suskunlukta
birbirine teslim olmasıdır.

Şimdi yine gece.
Yıldızlar,
göğün karanlığına
sessiz dualar iliştiriyor.
Ben de
adını kalbimin en derin yerine bırakıyorum.

Çünkü seni sevmek,
yalnızca özlemek değil...
Bir ömür boyunca
içimde hiç dinmeyen
tatlı bir ateşi,
gülümseyerek taşımakmış.
S.GÖL