Gece, kendi içine kapandı,
karanlık bir daha açılmamak üzere mühürlendi.
Bir damlanın düştüğü yer,
artık bir uçurumun kendisiydi.
Toprak susmadı bu kez,
Yavaş yavaş konuşmaya başladı.
içinden yükselen uğultu,
gömülmüş hayatların saklandığı yerdi.
Her şey, adını söyledi,
Gökyüzü yoktu artık,
siyah bir boşluk sarkıyordu üstümüze.
Kaderimiz gibi simsiyah.
Ne yıldız kaldı, ne yön,
ne de hatırlanacak bir son.
Zaman…
parçalandı sessizce,
her an, bir öncekini inkâr ederek
karanlığın içine bir bir aktı.
Bir şey çöktü derinlerde,
adı konulmamış bir iç kırılması,
ikisi arasında ezilen bir varlık belirdi,
ne acı diyebildik, ne yokluk.
Ve sonra,
Yine figan feryat...
Acıdan başka hiçbir şey kalmadı.
Ağlamak bile az geldi bu boşluğa.
S.GÖL
Kayıt Tarihi : 3.05.2026 08:49:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!