Gecenin Harmanı Şiiri - Seyrani Göl

Derler ki,
her yol vardığı yeri bilir.
Öyleyse söyle;
neden bazı ayak izleri
ömür boyunca
tek bir kalbin eşiğinde eskir?
Yoksa insan,
en çok varamadığı yere mi ait olur?

Yaşlı ceviz ağacı
beklemeyi benden önce öğrenmiş.
Her bahar yeşeriyor;
ama hiçbir yaprak
terk edilmiş gölgesini geri çağıramıyor.
Ben de kök saldım bekleyişine;
mevsimler değişti,
içimdeki yol sana varmaktan hiç vazgeçmedi.

Rüzgâr başakların arasından geçiyor.
Bozkır, uzun saçlı bir kadın gibi
geceye doğru eğiliyor.
Ay, sessizce
dalların arasına ince bir hüzün serpiyor yüreğime.
Ben o dalgalanışta
omuzlarının kıvrımını görüyorum.
Söyle...
Neden her rüzgâr,
teninden kalmış gizli bir yazıyı
omuzlarıma bırakıyor?

Gece derinleştikçe
toprak daha ağır nefes alıyor.
Kır çiçekleri,
karanlığa görünmeyen kokular bırakıyor.
İnsan sevdiğinin
yalnız kollarıyla mı özler?
Yoksa bir bakış,
parmak uçlarından daha derin
dokunabilir mi insana?
Bazen en büyük yakınlık,
hiç dokunamamış olmanın
içte bıraktığı yangın değil midir?

Bazen düşünüyorum;
başımı göğsüne yaslasam
zaman yürümeyi unutur muydu?
Saçlarının kokusu
bütün gurbetleri susturur muydu içimde?
Dudakların değseydi,
gece kendi sessizliğinden utanır mıydı?
Ve tenin,
ellerimin ezberlediği
en iyi dua olur muydu kanayan yarama?

Benim içimde
adı konmamış bir mevsim var.
Ne yağmuru diner,
ne ayazı geçer.
Bir tek senin yokluğunla büyüyen,
her sonbaharda biraz daha sararan,
her ilkbaharda seni beklemekten
yeniden yeşeren
sessiz bir ömür...

Olur da bir gece
ay omuzlarına sessizce dokunursa
ve tenin
sebebini bilmediğin eski bir sıcaklığı hatırlarsa;
bil ki ben,
avuçlarımda uyuyamayan ateşi,
adını söyleyemediğim bütün sevgileri,
gecenin en derin sessizliğine bıraktım.

Çünkü bazı aşklar
kavuşmak için değil,
insanın kendi kalbinde
ömür boyu yankılanmak için gelir.
Ve ben,
her gece biraz daha sana,
biraz daha kendime,
biraz daha eksilen ömrüme yanıyorum.
S.GÖL