Gecenin Gönle Emaneti

Gün gelir güller gelir
Can erir mahbubuna
Güneşlere nur doğar
Ay döner mahbubuna

Serçe parmaktan düşer,
Can evinde kuşlar öter.
Suyu kayıp yolcu çölde içer,
Hoşla giden evine yuva ile döner.

Seyreyle gönül âlem-i gönlünde
Eyleme kendini hüznün şerrinde
Ölü gönüllerde yaşayan gülleri de
Su ver dağında, büyüt şerbetinde

Kalp deryadır, menzildir Hüdâ'nın
Talip olan yola eyler gönlünü fedâ
Arif isen dikenli gül ol cüdanın
Bekleme vefâ, vurulursun binlerce defâ

Ufuktaki yansıma senin değildir,
Tel tel beyazlar gidişinin sesidir.
Ellerindeki su, toprağın izidir,
Gündüzler gecenin esiridir.