Gece Ekspresi Şiiri - Seyrani Göl

geceydi
bir tren kalktı içimden
nereye gittiğini kimse bilmiyordu
ben biliyordum
sen gidiyordun

ayrılık dedikleri
birinin ardından kapanan kapıda
ötekinin kendisini bulamamasıymış
elveda bu yüzden ağır
söylendiği yerde değil
insanın içinde yankılanıyormuş meğer.

sen gittin
şehir biraz daha karardı
ben bir peronda
kimsenin bilmediği bir saati bekledim
belki sen dönersin diye değil
belki kendime yeniden rastlarım diye

çünkü insan
sevdiğini kaybedince yalnız kalmıyor yalnızca
onunla birlikte kurduğu dünyayı da kaybediyor
bir zamanlar senin baktığın yerden baktığım hayat
şimdi bana yabancı
hangi sokağa dönsem
biraz sen
hangi geceye girsem
biraz ben yalnızlık.

trenler geçiyor hâlâ
rayların üzerinde uzun bir zaman uğultusu
her vagon başka bir hayat taşıyor
ben hiçbirine binmiyorum
çünkü bazı yolculuklar gidilecek yere değil
geride bırakılamayan şeye çıkıyor.

biliyorum
bir gün bütün istasyonlar boşalacak
son tren de geçecek
gece sabaha dönecek
ve insan beklemekten yorulacak

ama bazı aşklar
insanın içinde bir yara gibi kalır
kabuk bağlar
unutulur sanılır
sonra bir gece
uzaktan bir tren düdüğü duyulur
ve yıllardır susturduğun ne varsa
yeniden konuşmaya başlar

işte o zaman anlarsın
sen aslında onu değil
onunla birlikte kaybettiğin kendini beklemişsin
S.GÖL