Gece Vardiyası Şiiri - Seyrani Göl

Kaldırımlar bilir adımlarımı,
Ben unutsam da onlar unutmaz.
Her köşe başında, adını söylemeye cesaret edemediğim bir hatıra bekler beni.

Şimdi hangi pencerenin ışığında saklıyorsun gülüşünü? Ben, aynı gecenin içinden sani düşünmeye devam ediyorum.

Bir martı geçti kararmış göğün kıyısından.
Kanadında deniz değil, yarım kalmış bir veda vardı.
Bazı ayrılıklar trenler gibi gitmez;
İnsanın içinde sessiz bir istasyon olur.

Şehir uyuyor, derler.
Oysa bu saatte yalnız sokaklar değil,
Unutamayanlar da dolaşır.
Bir bankta, bir köprü gölgesinde,
Soğuyan bir çayın buğusunda hep aynı yüz aranır.

Ben seni bir aşk gibi değil,
Kaybedilmiş bir memleket gibi özledim.
Döndükçe uzaklaşan,
Yaklaştıkça içimi sızlatan eski bir yurt gibi...

Sabah olur elbet.
İnsanlar birbirine günaydın der.
Ama kimse bilmez; bazı geceler güneşle bitmez.

Çünkü bazı sevdalar gecenin koynunda büyür.
Ve bazı insanlar,
bir ömür boyunca yalnızca tek bir ismi sessizce,
gecenin vardiyasında söyleyerek yaşar.
S.GÖL