Gece Şiiri - Evren Elvin Köseoğlu

Yine gece...
Yine hüzün...

Aklımda depreşen hatıralar,
Deprem yaratıyor ama yıkılmıyorum.

Gece çökünce gökyüzüne,
neden, neden hep hatıralar canlanır?
Neden hep gece beklenir,
merak ediyorum...

Her yaşanan matem olur,
YAS tutulur.
Gözyaşları ya coşar
ya arada sıkışıp
Boğazımızda düğümlenir.

Neden?
Neden hep gece gelir?
Hüzün,umutsuzluk,çaresizlik...
Hep gece kamçılar.

Vurdukça vurur hasretler,
Yangınlar çığ olur da
Öylece kalakalırsın;
Ya bir koltukta,
Ya bir masada,
Ya da her neredeysen...

Fark etmez.
Gecedir çünkü gelen.

Bütün acıları,kederleri
göğsünde sıkıştırıp daralttığın ne varsa
Gündüzden birikir,birikir
Çığ gibi çöker.

Neden?

Çünkü adı gece...

Geçmek bilmez zamanda kaybolduğun,
boğazında düğümlenen
Tek hece.