Geç Şiiri - Halil Kumcu

Kurumuş çiçekler titrerken solgun,
Her nefesin ardından bir hançer iner.
Kendi içiyle konuşurken insan,
Geç kalmışlık yüreğe ince ince çöker.

Kavurur insanı yakıcı gurbetin soluğu;
Günden güne ömrün kısalır.
Sıcacık bir ele hasret kalpte,
Her acı, her sızı, bir iz bırakır.

Geç de olsa bir gün geçer;
Bir adın kalır geriye, çeke çeke.
Kapım ardına kadar açık;
Pişmanlık sadece tek kelime: keşke…

Herkes sevdiğini öldürür bir gün,
Zamanın kıyısında, sessiz bir vuslatta.
Gecenin o çok uzak bir vaktinde,
Tacın taş, evin tahta olur kara toprakta.

Bir gün gelir, susar bütün aynalar;
Konuşmaz yüzün, gözlerin geçmişe döner.
Ne bir adım atılır, ne de geri dönülür;
Gönül, kendi içinde eski bir şiiri söyler.

Kalır dilde yarım kalmış cümleler,
Bir mektup gibi buruşturulmuş, atılmış.
“Geç” denir her şeye… ama geçmez içinden,
Kırık bir saatin tik taklarında sıkışmış.

Ve sonunda, geç de olsa anlarsın:
Bir sevda, sadece yaşanırken güzelmiş.
Kaybedince değil, vazgeçince büyür;
En çok da geç kalanlar, en çok severmiş.

📍Şair Notu: Sevgili okur, bu şiir, zamanın acımasızlığını, gecikmiş fark edişleri ve pişmanlıkları anlatır. Her dize, belki de senin kendi içindeki “geç kalmışlık” duygusuyla karşılaşacak bir yankıdır. Unutma, sevda yaşanırken güzeldir; kaybettiğinde değil, vazgeçtiğinde büyür. Satırlarda durduğunda, kendi geçmişinle yüzleşebilir, ertelediklerini ve pişmanlıklarını fark edebilirsin. Şiir burada, sadece bir hatırlatıcıdır; kalan tüm duygular, senin yüreğinde tamamlanır.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Pişmanlık, tek kelimeyle tüm gecikmişlikleri anlatır: keşke…
•Zamanın kıyısında duran gönül, en çok kendiyle hesaplaşır.

19 Haziran 2021 / Cumartesi / Ankara