Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

nice
karanlıklar vardı,
korkular salan...
nice
karanlıklar vardı,
umutlar saklayan...

gece,
kara kara sızardı
yüreğimden gözlerime
yanımda sen yoksun diye
geceyle birlikte ağlardım
sabahlar olmasın diye...

karaçalı gibiydin;
el-aleme sarı çiçeklerin
dallarında bülbüllerin
bana kalırdı hep dikenlerin
elim yüzüm kanlar içinde
ne yapsam ne etsem

beden yaralanır
kabuk tutar
kendi kendini onarır
içini dışıdan
dışını dünyadan sakınır
bedeni yaralardan öte

gözleri göl mavisi
bir yörük güzeliydi
İznik caddelerinde
traktör üzerinde...

bir eli direksiyonda idi

rüzgarın olsam,
sen bulutum ol isterim...
ne yöne essem,
hep önümden gitmeni beklerim...

kadın,
öyle bir çiçekti ki
dağlar bayırlar
bağlar bahçeler
ona yetmezdi...

benim;
ruhum gök
bedenim topraktı...
ömrüm,
ikisi arasında;
bazen güneşli

onlar;
demirci ustaydı,
kazma çapa balta maşa yaparlardı...
onlar;
boyacı ustasıydı,
ayakkabı boyar fırça sallar cila atarlardı...

İnciler, denizlerde-göllerde...
Denizler ve göller gözlerinde saklıydı sanki...

İncilerin, bakılıp takılınca...
Gözlerin, ağlayınca da güler gibiydi sanki...