Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

katır
inadı vardı,
hiç çekilmezdi...
katır
çiçeği vardı
kokusu vazgeçilmezdi...

sevgi,
içten içe
gülen gözlerdi
göz göze
katılırcasına....

dünya,
katman katmandı...
benim
dünyam da sendin ya
acaba
ben senin

beni çeken,
içimdeki karanlık mıydı?
gece kapı önlerine
karanlık geceler içinde
karanlık düşüncelere davetiye gibi
oturup beklemek niyetine

karanlık,
bir dehliz gibi
uzayıp gidiyordu
sesleri hışırtı
kokusu hırıltı
umudu tıkırtı

nice
karanlıklar vardı,
korkular salan...
nice
karanlıklar vardı,
umutlar saklayan...

gece,
kara kara sızardı
yüreğimden gözlerime
yanımda sen yoksun diye
geceyle birlikte ağlardım
sabahlar olmasın diye...

karaçalı gibiydin;
el-aleme sarı çiçeklerin
dallarında bülbüllerin
bana kalırdı hep dikenlerin
elim yüzüm kanlar içinde
ne yapsam ne etsem

beden yaralanır
kabuk tutar
kendi kendini onarır
içini dışıdan
dışını dünyadan sakınır
bedeni yaralardan öte

gözleri göl mavisi
bir yörük güzeliydi
İznik caddelerinde
traktör üzerinde...

bir eli direksiyonda idi