Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

Ay ışığı,
Söğüdün yapraklarını...

Söğüdün dalları
Gölün sularını...

O KIZ,
ÖNCE IŞİD'E
SONRA
ON SEKİZE GİRMİŞ
SONRA DA
FÜNYEYİ ÇEKMİŞ...!

yağmurun olayım dedim..
saçlarında jalen..
yanağında halen...
dudağında busen kalayım dedim...
havan izin vermedi...

nefes,
küçücük bir andı
ki içinde
kocaman bir dünya vardı...
ömür,
küçücük bir dünyaydı

çekirdeğe,
çiçekleri koyan kimdi?
çiçeğe,
yemişleri saklayan kimdi?
yemişte,
lezzetleri ayarlayan kimdi?

O gün,
Güneş kara doğmuş...
Rüzgarlar kara esiyordu...
O gün,
Nefesler karaya doymuş...
Topraklar karaya boyanıyordu...

İNSANLIK AĞLIYOR
PARİS DAMLA DAMLA
TOPRAĞA GÖMÜLÜYOR
İNSANLIK VURULUYOR
DİN-İMAN ZİFİRİ KARA
PUL PARA ETMİYOR

sen,
gözlerimin ucunda
AŞK...
sen,
aklımın ucunda
MEŞK...

güleyim dedim
aniden
yüzüm gerildi
olmadı...
tebessüm ettim
yüreğimin içi güldü...

seni beklerken
gülümsemeni anımsadım
tutuşan odunların kızıl ışığında
gölgeni görür gibi oldum
duvar lambasının soluk şavkında...