Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

annem,
sen rahmete kaldığında
seni toprağa sakladığımız da
başına bağladığın o işli eşarbını
baş ucundaki ağaca bağlamıştım ya
sen gidince ahire

ANNEM,
BEN SENİ
NASIL AĞLAMAM Kİ...
NE OLDU
SENİN OKŞANASI SAÇLARIN...
NE OLDU

öğle yemeği sonrası
bulaşıklar lavaboda
bana bakıyordu...
kombi açık olduğundan
sıcak su
problemim de yoktu...

annem,
Filiz ablam
telefonun ucundaydı
havadan-sudan
ondan bundan
konuşuyorduk ya

annem,
en çok kimi seviyorsun?
diye sorduğumda
sessizce ''-seni...'' diyordun ya
kulağıma...
annem,

annem,
bugün
hastanedeydim
adalı teyzeme
rapor alacaktım ya
hastane bahçesine girdim

annem,
''-fıtığım var...'' desem
sen hep ağlardın...
annem,
''-ameliyat olacağım...'' desem
sen daha da çok ağlardın...

annem,
sabah karşı
Fitnat yengemin evinde
rüyamda idin...
Aydoğan teyzem vardı yanında
duvara yaslanıp öylece

ANTAKYA
dinler desen
dördü birden
sendeydi...
insanlık desen
dinden de öte

telleri andım
annemin gelinliğinde
saçından eteklerine doğru
gümüşten yollar şeklinde
uzayıp geliyordu
1948'den