Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

her hece
her kelime
ne kadar yakışıyordu
senin dudaklarına...
bir de
dilin döndüğünde

acılarım var...!
rüzgar olmak istemem;
etekler uçmasın,
saçlar savrulmasın,
yağmurlar yağmasın,
yüreğim gibi

pencereden bakıyorum
dışarısı bembeyaz
ve de
üstüne üstlük
korkunç bir ayaz
karda donmuş ayak izleri

ne güzel...
eski fotoğraflarıma
baktıkça
benim,
hep
ben olduğumu anladım...

neydi o?
bir ay oruç tutup
11 ay rakı içmenin anlamı..
neydi o?
11 ayın sultanını
1 aydan sonra içip içip

ellerim nasır tuttukça
yüreğim yumuşamakta
ellerimde kelepçeler
yüreğimde güvercinler uçmakta...

ellerim yumruğum oldukça

bu sabah,
kahvaltı masası
Ayşe'siz...
oysa
dün de öyleydi...
lakin

yıl;
1970'ti
yaşımız;
18'e girmişti...
dokunsan; penaltı,
bıraksan; gol...

1900,
limon sandığında
bırakılmış
limon sarılığında
bir çocuktu...

derler ki
akıl insanı korur
oysa ki
her akıl kendi çapı kadardır
çapı aşınca da işler bambaşkadır....
derler ki