Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

babamın ıslığı
keyfinin zirvesiydi
her sabah tıraşında
aynanın karşısında
gülüşü gözlerinde
saçları limonun sertliğindeydi

ne isterdi
benim gönlüm
benden yana
bir sorsaydım da
bir bir sayaydı bana
kendi adına

karşı apartmanda
mantolama işi yaklaşık
on günü buldu.
ve de
çalışanların tümü
Kürt'tü...

öyle bir babam
vardı ki
beni
ben gibi yetiştirdi...
köy yerinde bile
evimize

senin,
kaçamak
bir bakışındı
beni;
kıldan ince
görünmez halatlarıyla

bu adam
BENİM BABAM
yakışıklık ve şıklıkta
yoktu hiç ona yaklaşan
bu adam
BENİM BABAM

ellerime,
yakın olsan
saçlarını okşamak isterim
bildiğimce...bildiğimce...
sana değebildiğimce...

70'li yılların başıydı...
ben, İTİA'de okurken
Arnavut Yalçın,
Beşiktaş'ın onu okuttuğu
Aksaray'da Bilir Kolej'e gidiyordu...
biz iki Arnavut iyi arkadaştık,

ben;
topraktım...
zaman geldi,
suyu yedim şiştim...
zaman geldi,
ateşi gördüm piştim...

kar düşerdi
bize görünmeden
hep yükseklere yükseklere
soğuğunun kokusu gelirdi
kızaran burnumuza
onu bilelim diye...