Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

kentler;
yeşillerini çıkarıp
grilerini giyince...
minareler,
gökdelenlerin
gölgesine sinince...

yeşili,
yerlere serdim...
ayakların incinmesin diye...
beyazı,
aralarına serptim...
gözlerin yorulmasın diye...

Yer'e
yer demenin
anlamı neydi? ...
Yer'e girmeyen bilmezdi....

Fikret Turhan-Yalova,

sen bir nehir yatağıydın
ben üzerinde çağlayan suların...
sen altımda oynadıkça
ben köpürür köpürür aşardım...

sen bir maden yatağıydın

önü kalkık...
kıçı yatık...
kıçı üstü uçuyordu
bizim uçak
ördek gibi,
yatık kalkık...

annem,
evin bomboştu
demir kapısı
merdiven parmaklıkları yoktu...
annem,
odana geldim

çiçek çiçek yazları aştım yaşadım sandım,
hiç anlamadan güzlere vardım...
yaprak yaprak gölgeyim sandım aldandım,
hiç anlamadan sarardım kaldım....

yaz gelince...
kimileri,
aşklara sarılırdı
arayıp bulamadığı...
uysa da...
uymasa da yaşları...

her ağaç kesildiğinde
bir tek yaş damlardı
gözlerimden
irice...
ve doğrudan
yüreğime düşerdi

yaşam için;
hava gerek...
su gerek...
toprak gerek
ısı ve ışık gerek...
gönlün içindeyse de