Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

öyle bir yalnızlık
getirdin ki
bana,
yıldızı olmayan
gökler gibi
simsiyah...

tencere,
yuvarlanır
kapağını bulurmuş...
tencerenin,
günahı neymiş ki..
kapak,

yine akşam! ...
batan güneş gibi
kayboluyor senli duygular...
yine gece! ...
kaybolan şekiller gibi
kararıyor senli efkarlar...

yıl dediğin
hep aynıydı...
sadece,
dört senede bir
artığı,
29 yapıyordu

baktım baktım...
baka kaldım
sana,
gözlerim yetmedi
aşkımı anlatmaya
kaldım karanlığın ortasında...

sözcükler yetmiyordu,
derdimi anlatmaya...
sen yaşlarıma baksaydın
anlardın...
sevginin ne olduğunu...

rüzgar,
bana doğru
estiğince...
bulut,
bana doğru
geldiğince...

bir nefesi
sese çeviren...
bir sesle
alemleri halk eden...
bir nefesi
ademe döndüren

rüzgar,
saçların içindi...
gözlerin,
denizler için...!
bir de
o rüzgar,

aşkım;
gözlerimdeydi...
bakışlarını arıyordu...
sevgim;
sözlerimdeydi...
seslerini arıyordu...