Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

ah...
benim
güzel yüzlüm
ay vurunca
o sazlı sözlü gölümüze
gecenin ortasında bir yerde

bulutlar,
güneşi sıkıştırdılar...
güneş,
zikzaklar yaparak
onlardan kurtulmak istedi...
kurtulan ışıklar

bir avuç gökyüzü
hapishane camında
koskocaman
bir dünya...
ki...
bulutlar onda...

babam,
benim Yaşar ustam...
babam,
beni dünyaya açan ustam...
babam,
beni emekle kutsayan ustam...

sen,
bir fidan olsan
ben toprağın olurdum...
köklerin,
bana sarıldıkça
ben bahtiyar olurdum...

resimler geçiyordu
gözlerimin önünden
bir senli bir sensiz...
senlilerde gözlerim
gülüyordu derinden
belli belirsiz....

beden,
topraktır
toprağa döner
toprak,
bedende
kah çiçeğe

ateşim normaldi...
36.5'larda...
oysa,
aşkımın ateşi çıkmıştı
41.5'lara...
bir bilsen,

güneş...
ay ve yıldızlar...
hep doğup batarlar gibi...
oysa onlar,
belli bir yörüngede
sonsuzluğa doğru akmaktalar...!

ay,
güle vurduğunda...
gözüm takılmıştı mehtabına....
gül,
aya vurduğunda...
gönlüm takılmıştı kızıllığına...